- …τα ιστολόγια είναι δυναμικά πεδία, που εκτείνονται μεταξύ ιστολόγων και επισκεπτών,
ιδιαίτερα αυτών που σχολιάζουν ή είναι και αυτοί ιστολόγοι.
Στις δυναμογραμμές τους κυοφορείται ο συλλογικός διανοούμενος,
μέσω της συνάντησης αναζητήσεων με κοινούς στόχους… - η συλλογική “διανόηση” που δομείται μέσω των ιστολογίων παράγει νέες «αχτίδες φωτός»
Αναρτήθηκε στις artencity | Αφήστε Σχόλιο »
You’ve done it all, you’ve broken every code
And pulled the rebel to the floor
You spoilt the game, no matter what you say
For only metal – what a bore!
Blue eyes, blue eyes, how come you tell so many lies?
Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild
There’s nothing left, all gone and run away
Maybe you’ll tarry for a while
It’s just a test, a game for us to play
Win or lose, it’s hard to smile
Resist, resist, it’s from yourself you have to hide
Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild
There ain’t no more, you’ve taken everything
From my belief in Mother Earth
How can you ignore my faith in everything
Cos i know what Faith is and what it’s worth
Away, away, and don’t say maybe you’ll try
Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild
Αναρτήθηκε στις artencity | Αφήστε Σχόλιο »
for fears…
σύνθεση του Χοκουσάι με φόντο την τελευταία γκέϊσσα. Αυτά ήταν τυπωμένα με ξύλο, χαρτιά περιτυλίγματος από την Ιαπωνία, που αποτέλεσαν το έναυσμα και την έμπνευση για τους ιμπρεσσιονιστές. Μονέ, Μανέ Πισαρό κλπ.
Αναρτήθηκε στις artencity | 1 σχόλιο »
Xrhxa:Οι πριν από την εποχή του Σωκράτη φιλόσοφοι πίστευαν για το αρσενικό και το θηλυκό, ότι οι άνθρωποι ήταν μία τέλεια αρσενικοθήλυκη σφαίρα, που ήταν σε πλήρη ισορροπία.
Οι θεοί από την ζήλια τους την σπάσαν αυτήν την σφαίρα και διαχωρίσανε το αρσενικό απ’το θηλυκό μέρος της.
Aπό τότε το ένα κομμάτι ψάχνει το άλλο για να ξανά ισορροπήσει και να ξαναγίνει τέλεια αρμονικό.
Αναρτήθηκε στις artencity | Αφήστε Σχόλιο »
“κι είχα ξεχάσει τούτο το περπατημα”
“κι είχα ξεχάσει τούτο το περπατημα”
Κι είχα ξεχάσει τούτο το περπάτημα….
Αλήθεια, πώς ελαφρώνουν τα πόδια στο περπάτημα,
όταν βαραίνουν το νου σκέψεις ευχάριστες…
Κι είχα ξεχάσει τούτο το περπάτημα…..
Όχι δεν θα γίνω….
ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γίνω….
ποιητής, σκοτεινός,
που τον βαραίνουν τα ξεχασμένα ρόδινα της δύσης χρώματα….
Δεν θέλω να τυλίξω την ψυχή μου με μια σκια,
παρμένη απ’τις ατέλειωτα μακρυές σκιές
που σχηματίζοναι
όταν στην όμορφη ώρα του δειλινού
παραδίνει η ημέρα την ψυχή της στην νύχτα….
__________________________________________________________________________
εύχομαι να βαραίνει ο νούς σας με σκέψεις ευχάριστες……
(Sir alone… )
Αναρτήθηκε στις artencity | Αφήστε Σχόλιο »
_____________________________________όμως εσύ αντιστέκεσαι…
[AVANTASIA: THE LOOKING GLASS]
__From far away, from the state of decay
[You've come to] wisdom
Many’ve been led, into madness instead
_______Toll of my kingdom
The quest for nexus has brought
Many men of genius to insanity
When I gaze at the man who is gazing at me
When I stare into the looking glass
When I ask what he sees
Then I’m asking for more and the more
that i wanna know
I know what I’ll never know
Drawn by the sound of that wild raving pound
No one has told me
I gotta know all about hell and below
They never told me
The quest for nexus
In your life and for all that’s beyond…
__From far away, from the state of decay
[You've come to] wisdom
Many’ve been led, into madness instead
_______Toll of my kingdom
The quest for nexus has brought
Many men of genius to insanity
When I gaze at the man who is gazing at me
When I stare into the looking glass
When I ask what he sees
Then you’re asking for more, and the more that
you wanna know
You know what you’ll never know
As long as you long for the whole
You can’t get a part of at all
How proud would the buildings of Rome
Look without a single stone
When I gaze at the man who is gazing at me
When I stare into the looking glass
When I ask what he sees
Then I’m asking for more and the more
that i wanna know
I know what I’ll never know…
Αναρτήθηκε στις artencity | Αφήστε Σχόλιο »
